Zaburzenia psychoorganiczne – co to takiego?
O zaburzeniach psychoorganicznych mówimy wówczas, gdy w wyniku fizycznego uszkodzenia mózgu dojdzie do zakłóceń w funkcjonowaniu ludzkiej psychiki. Takim uszkodzeniem mogą być na przykład udar, zatrucie, stan zapalny czy uszkodzenie chirurgiczne podczas operacji. Postawienie diagnozy w przypadku zaburzeń psychoorganicznych nie jest łatwe, ponieważ są łudząco podobne do zaburzeń o pochodzeniu nieorganicznym. Terapią zaburzeń psychoorganicznych zajmuje się psychiatria oraz neurologia.
Niektóre rodzaje zaburzeń psychoorganicznych
- Otępienia – obniżenie sprawności umysłowej przejawiające się np. w zaawansowanej demencji.
- Majaczenia – niewynikające z nadmiernego spożycia alkoholu ani z żadnych innych środków psychoaktywnych urojenia i zaburzenia świadomości połączone z dezorientacją i trudnościami z panowaniem nad emocjami.
- Zaburzenia procesów poznawczych – kłopoty z pamięcią i koncentracją, trudności ze zmysłowym postrzeganiem świata oraz myśleniem logicznym.
- Zaburzenia lękowe – różnego rodzaju nerwice, fobie, natręctwa i przejawy paniki.
- Zaburzenia afektywne – znaczne wahania nastroju i emocji. Zalicza się do nich depresje i manie, czyli skrajne obniżenia lub podwyższenia nastroju.
- Zaburzenia osobowości – skrajne nasilenia określonych cech osobowości powodujące niekorzystne następstwa dla chorego i jego otoczenia.
To ogólny i niewyczerpujące podział zaburzeń psychoorganicznych, niemniej rzucający światło na to, do czego może doprowadzić uszkodzenie mózgu. Każdy przypadek jest inny, różne są stopnie uszkodzenia mózgu, wiele zależy też od tego, jak wcześniej zostanie postawiona diagnoza. Wobec poprawnie zdefiniowanego przypadku można zastosować rozmaite rozwiązania współczesnej medycyny.